FYRIR austan Vanakvísl í Asía var kallat Asíaland
eða Asíaheimr, en þat fólk var kallat Æsir, er
þar byggðu, en höfuðborgina kölluðu þeir Ásgarð.
Óðinn var þar nefndr konungr yfir. Þar var blótstaðr
mikill. Njörð ok Frey setti Óðinn blótgoða. Dóttir
Njarðar hét Freyja. Hún fylgdi Óðni ok var friðla hans.
Menn þeir váru í Asía, er einn hét Álfrigg, annarr
Dvalinn, þriði Berlingr, fjórði Grérr. Þeir áttu heima
skammt frá höll konungs. Þeir váru menn svá hagir,
at þeir lögðu á allt gerva hönd. Þess háttar menn, sem
þeir váru, kölluðu menn dverga. Þeir byggðu einn stein.
Þeir blönduðust þá meir við mannfólk en nú.
Óðinn unni mikit Freyju, enda var hún allra kvenna
fegrst í þann tíma. Hún átti sér eina skemmu. Hún
var bæði fögr ok sterk, svá at þat segja menn, at ef hurðin
var aptr ok læst, at engi maðr mætti koma í skemmuna
án vilja Freyju. Þat var einn dag, er Freyju varð gengit
til steinsins, hann var þá opinn. Dvergarnir váru at
smíða eitt gullmen. Þat var þá mjök fullgert. Freyju
leizt vel á menit. Dvergunum leizt ok vel á Freyju.
Hún falaði menit at dvergunum, bauð í móti gull ok
silfr ok aðra góða gripi. Þeir kváðust ekki féþurfi, sagðist
hverr vilja sjálfr sinn part selja í meninu ok ekki
annat fyrir vilja hafa en hún lægi sína nótt hjá hverjum
þeira. Ok hvárt sem hún lét at þessu komast betr
eða verr, þá keyptu þau þessu. Ok at liðnum fjórum
náttum ok enduðum öllum skildaga, afhenda þeir
Freyju menit. Fór hún heim í skemmu sína ok lét kyrrt
yfir sér, sem ekki hefði í orðit.
Maðr hét Fárbauti. Hann var karl einn ok átti sér
kerlingu þá, er Laufey er nefnd. Hún var bæði mjó
ok auðþreiflig; því var hún Nál kölluð. Þau áttu sér
einn son barna. Sá var Loki nefndr. Hann var ekki
mikill vöxtum, orðskár var hann snemma ok skjótligr
í bragði. Hann hafði fram yfir aðra menn vizku þá, er
slægð heitir. Hann var mjök kyndugr þegar á unga
aldri, því var hann kallaðr Loki lævíss. Hann réðst til
Óðins í Ásgarð ok gerðist hans maðr. Óðinn mælti
hvatvetna eptir honum, hvat sem hann tók til, enda
lagði hann opt stórar þrautir fyrir hann, ok leysti hann
þær allar vánu betr af höndum. Hann varð ok náliga
alls víss, þess er við bar, sagði hann ok allt Óðni, þat
er hann vissi.
Þat er ok sagt, at Loki varð víss, er Freyja hafði fengit
menit ok svá, hvat hún hafði móti gefit; sagði hann
þetta Óðni. En er Óðinn varð þess víss, sagði hann,
at Loki skyldi ná meninu ok fá sér. Loki kvað þat óvænligt
sakir þess, at engi maðr má í skemmuna komast
fyrir utan vilja Freyju. Óðinn sagði, at hann skyldi
fara verða ok eigi aptr koma, fyrr en hann hefði nát
meninu. Loki sneri þá í brottu æpandi. Flestir urðu
við þat kátir, er Loka gekk lítt til. Hann gengr til
skemmu Freyju, ok var hún læst. Hann leitaði við inn
at komast ok gat eigi. Kuldaveðr var úti mikit, ok tók
honum fast at kólna. Hann varð þá at einni flugu.
Hann flökti þá um alla lása ok með öllum fellum ok
gat hvergi lopt fundit, svá at hann mætti inn komast.
Uppi allt hjá burstinni ok þó eigi meiri boru fann
hann en sem stinga mætti í nál; þá boru bograr hann
inn. En er hann kom inn, var hann flenneygr mjök
ok hugði at, ef nokkurir vekti, en hann gat þat sét, at
allt svaf í skemmunni. Hann ferr þá innar at sænginni
Freyju ok skynjar þá, at hún hefir menit á hálsi sér
ok at nistin horfðu niðr á. Loki verðr þá at einni fló.
Hann sezt á kinn Freyju ok höggr svá, at Freyja vaknar
ok snerist við ok sofnar aptr. Þá dregr Loki af sér
flóar haminn, lokkar þá af henni menit, lýkr þá upp
skemmunni ok ferr í burt ok færir Óðni.
Freyja vaknar um morgininn ok sér, at opnar eru
dyrrnar, en ekki brotit, en menit var í brottu it góða.
Hún þykkist vita, hver brögð í munu vera, gengr inn
í höllina, þegar hún er klædd, fyrir Óðin konung ok
talar um, at hann hafi illa látit gera at stela frá henni
góðgrip hennar ok biðr hann fá sér aptr góðgrip sinn.
Óðinn segir, at hún skal þat aldri fá, svá at eins hefir
hún at því komizt, -- "nema þú orkir því, at þeir konungar
tveir, at tuttugu konungar þjóna hvárum, verði
missáttir ok berist með þeim álögum ok atkvæðum, at
þeir skulu jafnskjótt upp standa ok berjast sem þeir áðr
falla, utan nokkurr maðr kristinn verði svá röskr ok
honum fylgi svá mikil gifta síns lánardrottins, at hann
þori at ganga í bardaga þeira ok vega með vápnum þessa
menn. Þá it fyrsta skal þeira þraut lyktast, hverjum höfðingja
sem þat verðr lagit at leysa þá svá ór ánauð ok
erfiði sinna fárligra framferða." Freyja játtaði því ok
tók við meninu.
Í þann tíma, er liðnir váru frá falli Frið-Fróða fjórir
vetr ok tuttugu, réð sá konungr Upplöndum í Noregi,
at Erlingr hét. Hann átti sér drottningu ok tvá sonu. Hét
Sörli sterki inn ellri, en Erlendr inn yngri. Þeir váru
efniligir menn. Sörli var þeira sterkari. Þeir lögðu í
hernað, þegar þeir höfðu aldr til. Þeir börðust við Sindra
víking Sveigisson, Hákasonar sækonungs í Elfarskerjum,
ok fell þar Sindri víkingr ok allt lið hans. Í þeiri orrostu
fell ok Erlendr Erlingsson. Eptir þat helt Sörli í it Eystra
salt ok herjaði þar ok vann svá mörg stórvirki, at seint
er öll at skrifa.
Hálfdan hefir konungr heitit. Hann réð fyrir Danmörk.
Hann sat í stað, er Hróiskelda heitir. Hann
átti Hveðnu ina ellri. Þeira synir váru þeir Högni ok
Hákon. Þeir váru afburðarmenn á vöxt ok afl ok alla
atgervi. Þeir lögðu í hernað, þegar þeir váru þroskaðir.
Nú er þar til at taka, at Sörli er, at á einu hausti heldr
hann til Danmerkr. Hálfdan konungr hafði þá ætlat í
konungastefnu. Hann var þá mjök hniginn í efra aldr,
er sjá saga gerðist. Hann átti dreka svá góðan, at eigi
fannst annarr slíkr á Norðrlöndum sakir sterkleika ok
alls hagleiks. Hann flaut um strengi í höfninni, en Hálfdan
konungr var á landi ok hafði látit heita fararmungát
sitt. En er Sörli sá drekann, rann í hjarta hans eigingirnd
mikil, svá at hann vildi drekann eiga fyrir hvern
mun ok einn, enda er þat ok flestra manna sögn, at eigi
hafi betri gripr verit í skipi en í þessu at fráteknum
drekanum Elliða ok Gnoð ok Orminum langa á Norðrlöndum.
Hann talaði þá við menn sína, at þeir skyldu
búast til bardaga, -- "því at vér skulum drepa Hálfdan
konung, en eignast drekann." Máli hans svarar sá maðr,
er Sævarr hét; hann var stafnbúi hans ok stallari: "Þat
er eigi ráð, herra," segir hann, "því at Hálfdan er höfðingi
mikill ok frægr maðr. Hann á ok sonu þá tvá, er
ráðnir eru til hefnda, því at þeir eru nú einir hverir
frægastir menn." "Þó at þeir sé goðunum fremri," sagði
Sörli, "þá skal ek einn veg berjast ok áðr." Búast þeir nú
til bardaga. Kemr nú njósn Hálfdani konungi. Bregðr
hann við ok ferr til skipa ok menn hans allir, búast þegar
til bardaga. Lögðu þat sumir menn til með Hálfdani,
at honum væri óráð í at berjast ok hann skyldi flýja sakir
liðsmunar. Konungr sagði, at fyrr skyldi hverr falla
um annan þveran en hann skyldi flýja. Búast nú hvárirtveggju
til orrostu, ok slær nú í inn harðasta bardaga,
ok lýkr með því, at Hálfdan konungr fellr ok allt lið
hans. Síðan tók Sörli drekann ok allt þat, er á honum
var fémætt.
Síðan spurði Sörli, at Högni var kominn ór hernaði
ok lá við Óðinsey. Þangat heldr Sörli skipum sínum, ok
þegar þeir finnast, sagði hann honum fall Hálfdanar, föður
síns, ok býður honum sættir ok sjálfdæmi ok þar með
fóstbræðralag, en Högni neitaði því öllu. Síðan börðust
þeir, sem segir í Sörlastikka. Gekk Hákon allvel fram ok
drap Sævar, merkjamann Sörla ok stafnbúa. Eptir þat
drap Sörli Hákon, en Högni drap Erling konung, föður
Sörla. Síðan börðust þeir Högni ok Sörli, ok fell Sörli
fyrir Högna af mæði ok sárum, ok lét Högni síðan
græða hann, ok svörðust þeir í fóstbræðralag ok heldu
þat vel, meðan þeir lifðu báðir. En Sörli lifði þeira
skemmr ok fell í Austrvegi fyrir víkingum, sem segir í
Sörlastikka ok hér segir:
"Fell inn forsnjalli
fyrst inn víglysti
ýgr í Austrvegi
allr á helpalla,
dauðr um dalreyðar
dáðkunnr miskunnar,
beit at brandmóti
brynstingr víkingum."
En sem Högni frétti fall Sörla, herjaði hann í Austrveg
á sama sumri ok hafði alls staðar sigr ok varð þar
konungr yfir, ok segja menn svá, at tuttugu konungar
urðu skattgildir undir Högna konung ok heldu af honum
ríki. Högni varð svá frægr af sínum stórvirkjum
ok hernaði, at hans nafn var jafnvel kunnigt norðr
við Finnabú sem út í París ok allt þar í milli.
Hjarrandi hefir konungr heitit. Hann réð fyrir Serklandi.
Hann átti sér drottningu ok einn son, þann er
Heðinn er nefndr. Hann var snemma afreksmaðr at
afli, vexti ok atgervi. Hann lagði í hernað á æskualdri
ok gerðist sækonungr ok herjaði víða um Spanía ok
Græcia ok öll nálæg ríki, svá at hann skattgildi undir
sik tuttugu konunga, svá at allir heldu af honum land
ok lén. Heðinn sat á vetrum heima í Serklandi.
Þat er sagt einhvern tíma, at Heðinn fór á skóg með
hirð sinni. Hann varð staddr í rjóðri einn sinna manna.
Hann sá konu sitja á stóli í rjóðrinu, mikla vexti ok
fríða sjónum. Hún kvaddi Heðin kurteisliga. Hann
spurði hana at nafni, en hún nefndist Göndul. Síðan
talast þau við, spyrr hún hann at stórvirkjum sínum,
en hann sagði henni allt af létta ok spurði hana, hvárt
hún vissi nokkurn konung sér jafnan at hreysti ok
harðræði, frægðum ok framkvæmdum. Hún kveðst
þann vita, er ekki skyrti við hann ok eigi þjónuðu síðr
tuttugu konungar en honum, ok kvað hann Högna
heita ok sitja norðr í Danmörk. "Þat veit ek," sagði
Heðinn, "at þat skulum vit reyna, hvárr okkar fremri
er." "Mál mun þér," segir Göndul, "til manna þinna;
þeir munu leita þín." Síðan skilja þau, ferr hann til
manna sinna, en hún sat þar eptir. Þegar at várdögum
býr Heðinn ferð sína, hefir einn dreka ok á þrjú hundruð
manna. Hann heldr norðr í heima; hann siglir þat
sumar ok þann vetr. At várdögum kom hann í Danmörk.
Högni konungr sat þá heima. Ok er hann spyrr, at
ágætr konungr er þar við land kominn, býðr hann
honum heim til ágætrar veizlu. Heðinn þekktist þat.
Ok er þeir sátu við drykk, spurði Högni, hvert eyrendi
Heðinn hefði, er hann fýstist svá langt norðr í heima.
Heðinn sagði þat sitt eyrendi, at þeir reyndi með sér
hug ok hreysti, íþróttir ok alla atgervi. Högni lézt
þess búinn. Ok annan dag árla fóru þeir á sund ok í
skotbakka. Þeir frömdu ok burtreið ok vápnfimi ok
allar íþróttir ok váru svá jafnir á alla atgervi, at engi
þóttist mega í milli sjá, hvárr fremri væri. Eptir þetta
gert sverjast þeir í fóstbræðralag ok skyldu allt eiga at
helmingi. Heðinn var ungr ok ókvæntr, en Högni var
nokkuru ellri. Hann átti Hervöru Hjörvarðsdóttur,
Heiðrekssonar úlfhams. Högni átti dóttur, er Hildr hét.
Hún var allra kvenna vænst ok vitrust. Hann unni mikit
dóttur sinni. Ekki átti hann barna fleira.
Þat er sagt, at nokkuru síðar færi Högni í hernað,
en Heðinn sat eptir ok skyldi geyma ríkis. Þat var einn
dag, at Heðinn fór á skóg at skemmta sér. Þá var blítt
veðr. Honum varð enn vikit í burt frá mönnum sínum.
Hann kom í eitt rjóðr. Þar sá hann sitja konu á
stóli þá sömu, er hann sá fyrr á Serklandi, ok leizt
honum sem hún væri nú allt fegri en fyrr. Hún kastaði
enn orðum fyrr á hann ok gerði sik blíða í máli.
Hún helt á einu horni, ok var lok yfir. Konungi rann
hugr til hennar. Hún bauð honum at drekka, en konungr
var þyrstr, því at honum var varmt orðit, tekr
við ok drekkr. En er hann hafði drukkit, brá honum
mjök undarliga við, því at hann mundi engan hlut
þann, sem áðr hafði yfir gengit. Hann settist þá niðr,
ok töluðust þau við. Hún spurði, hvárt honum hefði
nokkut svá reynzt sem hún hafði sagt honum fyrr um
íþróttir Högna ok harðræði. Heðinn sagði þat satt vera,
-- "því at hann skorti ekki við mik neina atgervi, er
vit reyndum, ok því höfum vit kallazt jafnir." "Ekki
eru þit þó jafnir," segir hún. "Hvat finnr þú til þess?"
segir hann. "Þat finn ek til," segir hún, "at Högni á
sér drottningu af stórum ættum, en þú átt þér enga
konu." Hann svarar: "Högni giftir mér þegar Hildi,
dóttur sína, er ek vil biðja, ok er ek þá ekki verr kvæntr
en hann." "Minnkast þá metnaðr þinn" segir hún, "ef
þú biðr Högna mægða. Hitt væri heldr til, ef þik skyrti
hvárki hug né hreysti, sem þú lætr at sé, at nema Hildi
í burtu, en drepa drottningu með því móti at taka hana
ok leggja hana niðr fyrir barðit á drekanum ok láta
hann sníða hana sundr, þá er hann er fram settr." Svá
var Heðinn fanginn í illsku ok óminni af öli því, er
hann hafði drukkit, at honum sýndist ekki annat ráð
en þetta, ok ekki mundi hann til, at þeir Högni væri
fóstbræðr.
Síðan skildu þau, ok fór Heðinn til manna sinna.
Þetta var at áliðnu sumri. Heðinn skipar þá mönnum
sínum at búa til drekann, því at hann kveðst heim vilja
til Serklands. Síðan gekk hann til skemmu ok tók sinni
hendi hvára, drottningu ok Hildi, ok gengr út með
þær. Menn tóku klæði ok gripi Hildar. Þeir einir váru
menn í ríkinu, at ekki þorðu at gera sakir Heðins ok
manna hans, því at hann var mjök ófrýnligr. Hildr
spurði Heðin, hvat er hann ætlaði, en hann sagði henni.
Hún bað hann eigi svá gera, -- "því at faðir minn
mun gifta mik þér, ef þú vilt biðja mín." "Eigi vil ek
þat gera," segir Heðinn, "at biðja þín." "Ok þó at þat
sé," segir hún, "at þú vilir ekki annat en flytja mik
í burt, þá munu þit faðir minn þó sættast, en ef þú
gerir svá illa ok ómannliga, at þú vinnir bana móður
minni, þá munu þit faðir minn aldri sættast, ok þessliga
hafa mér draumar gengit sem þit munið berjast
ok drepast niðr, ok þó muni þar annat þyngra á koma,
ok mun mér þat mikill harmr, ef ek skal horfa upp á
föður minn, at hann skuli standa undir meingerðum
ok miklum álögum, en mér er þó engi gleði í at sjá
þik í illendum ok erfiðismunum." Heðinn kveðst aldri
hirða, hvat er bak kæmi, ok sagðist gera mundu sem
áðr. "Eigi máttu nú at gera," segir Hildr, "því at þér
er eigi sjálfrátt um." Síðan gekk Heðinn til strandar.
Var þá settr fram drekinn. Skaut hann þá drottningu
niðr fyrir barðit. Lét hún þar líf sitt, en Heðinn gengr
út á drekann.
Ok er hann er albúinn, fýsir hann at ganga á land
einn sinna manna ok í þann sama skóg, sem fyrr hafði
hann gengit. Ok er hann kom fram í rjóðrit, sá hann
þar Göndul sitja á stóli. Þau kvöddust kunnliga. Heðinn
sagði henni frá framferðum sínum; hún lét vel yfir.
Hún hafði þar hornit þat, er hún fór fyrr með, ok
bauð honum at drekka af. Hann tók við ok drakk, en
er hann hafði drukkit, seig at honum svefn, ok hallaði
hann sér í kné henni. En er hann var sofnaðr, fór hún
undan höfði honum ok mælti: "Nú vígi ek þik undir
öll þau atkvæði ok skildaga, sem Óðinn fyrir mælti,
ok ykkr Högna báða ok allt lið ykkart." Síðan vaknaði
Heðinn ok sá svipinn af Göndul ok sýndist honum þá
svört ok mikil. Heðinn mundi nú allt ok þótti mikit slys
sitt, hugsar nú at fara nokkut langt í burt, svá at hann
mætti eigi dagliga heyra brigzli sinna vándra framferða,
ferr nú til skips, lætr skjótt ór landfestum, stendr
byrr af landi, ok siglir svá í burt með Hildi.
Nú kemr Högni heim, verðr nú víss ins sanna, at
Heðinn hefir siglt í brott með Hildi ok drekann Hálfdanarnaut,
en drottning lá dauð eptir. Högni varð við
þetta mjök reiðr ok bað menn við bregða þegar ok
sigla eptir Heðni. Gera þeir nú ok svá ok fá inn bezta
byr, koma æ þar at kveldi á þær hafnir, sem Heðinn
hafði burt siglt áðr um morgininn.
Þat var einn dag, er Högni helt til hafnar, at þá váru
segl Heðins at sjá við hafi. Þá halda þeir Högni þegar
eptir. Þat er sannliga sagt, at þá fekk Heðinn andviðri
í móti sér, en Högna helzt inn sami byrr. Heðinn leggr
þá upp at eyju þeiri, er Há heitir, ok leggr þar í lægi.
Bráðliga kemr Högni eptir, ok er þeir finnast, kveðr
Heðinn hann blíðliga. "Þat er þér at segja, fóstbróðir,"
segir Heðinn, "at mik hefir hent svá mikit slys, at þat
má engi bæta nema þú. Ek hefi hertekit dóttur þína
ok dreka, en veitt líflát drottningu þinni ok þó eigi
af eiginligri illsku minni, heldr af vándum spám ok
illum álögum. Vil ek nú, at þú skerir einn ok skapir
okkar í milli. Þat vil ek ok bjóða þér at leggja bæði
af Hildi ok drekann, menn alla ok fé, en fara svá langt
út í heima, at ek koma aldri til Norðrlanda né þér
í augsýn, meðan ek lifi." Högni svarar: "Ek hefða gift
þér Hildi, ef þú hefðir hennar beðit. Nú þó ok, at þú
hefðir hertekit Hildi, þá mættim vit þó sættast fyrir
þat. En nú, er þú hefir gert svá mikit óverkan, at þú
hefir níðzt á drottningu ok drepit hana, er engi ván
á, at ek vili sættum taka. Skulu vér ok reyna þegar í
stað, hvárir stærst kunna at höggva." Heðinn svarar:
"Hitt er ráð, ef þú vilt ekki annat en berjast, at vit
reynim tveir með okkr, því at hér áttu við engan mann
sakir nema við mik. Dugir þat eigi, at ómakligir menn
gjaldi glæpa minna ok illgerða." Fylgdarmenn þeira
svöruðu allir sem eins munni, at þeir skyldu fyrr falla
hverr á fætr öðrum, heldr en þeir næði höggum við
at skiptast. En er Heðinn sá, at Högni vildi ekki annat
en berjast, þá bað hann sína menn á land ganga. "Skal
ek eigi lengr bila við Högna né biðjast undan bardaga,
ok dugi nú hverr eptir drengmennsku.
"Ganga þeir nú á land ok berjast. Er Högni allæfr,
en Heðinn bæði vápnfimr ok stórhöggr. Þat er með
sannendum sagt, at svá mikil atkvæði ok illska fylgdi
þessum álögum, at þó at þeir klyfist í herðar niðr, þá
stóðu þeir upp sem áðr ok börðust. Hildr sat í einum
lundi ok sá upp á þenna leik. Þessi armæða ok ánauð
gekk alla stund frá því, at þeir tóku til at berjast, ok
framan til þess, er Óláfr Tryggvason varð konungr at
Noregi. Segja menn, at þat væri fjórtán tigir ára ok
þrjú ár, áðr en þessum ágæta manni, Óláfi konungi,
yrði þat lagit, at hans hirðmaðr leysti þá frá þessu
aumliga áfelli ok skaðligum skapraunum.
Á fyrsta ári ríkis Óláfs konungs er sagt, at hann
kæmi við eyna Há ok lagði þar í lægi eitt kveld. Sá
var þar vani við fyrr sagða ey, at þar hurfu hverja nátt
varðmenn, svá at engi vissi, hvat af varð. Ívarr ljómi
átti vörð at halda þessa nótt. En er allir menn váru
sofnaðir á skipum, tók Ívarr sverðit, er átt hafði Járnskjöldr,
en Þorsteinn, sonr hans, hafði gefit honum,
ok öll herklædi sín ok gekk upp á eyna. En er hann
er upp kominn á eyna, sá hann mann ganga í mót
sér. Sá var mikill vexti ok allr blóðugr, með miklum
áhyggjusvip. Ívarr spurði þenna mann at nafni. Hann
kvaðst Heðinn heita ok vera Hjarrandason, kynjaðr
utan ór Serklandi. "Er þér þat satt at segja, at þó at
hér hafi horfit vökumenn, at þat er mér at kenna ok
okkr Högna Hálfdanarsyni, því at vit erum orðnir
fyrir svá miklum atkvæðum ok ánauðum ok okkrir
menn, at vér berjumst bæði nætr ok daga, ok hefir
þessu gengit marga mannsaldra, en Hildr Högnadóttir
sitr ok sér upp á. En Óðinn hefir þetta lagit á oss ok
ekki annat til undanlausnar en nokkurr kristinn maðr
berist við oss, þá skal sá eigi upp standa, er hann drepr,
ok þá er hverr sá leystr frá sinni ánauð. Nú vilda ek
biðja þik, at þú færir til bardaga með oss, því at ek
veit, at þú ert vel kristinn, svá ok at konungr sá, er
þú þjónar, er mikillar hamingju. Segir mér ok svá
hugr um, at vér munum af honum ok hans mönnum
nokkut gott hljóta." Ívarr játtar at fara með honum.
Heðinn varð glaðr við þat ok mælti: "Þess skaltu varast
at ganga eigi framan at Högna ok þess annars at
drepa mik eigi fyrr en Högna sakar þess, at þat er
einkis mennsks manns at ganga framan at Högna eða
drepa hann, ef ek er áðr dauðr, því at hann hefir ægishjálm
í augum ok hlífir engu vætta, ok því er þat
eina til, at ek gangi at honum framan ok berjumst
ek við hann, en þú gangir at baki honum ok veitir
honum banatilræði, því at þér mun lítit fyrir verða
at bana mér, þó at ek lifi vár allra lengst."
Síðan ganga þeir til bardaga, ok sér Ívarr, at þetta
er allt satt, sem Heðinn hafði sagt honum. Gengr hann
at baki Högna ok höggr í höfuð honum ok klýfr hann
í herðar niðr. Fellr Högni þá dauðr ok stóð aldri upp
síðan. Síðan drap hann þar þá menn alla, er at bardaganum
váru, en síðast Heðinn, ok varð honum lítit
fyrir því. Síðan gekk hann til skipa, ok varð þá lýst
af degi. Hann fór til konungs ok sagði honum. Konungr
lét vel yfir verki hans ok sagði honum giftuliga
tekizt hafa. Eptir um daginn gengu þeir á land ok
þar til, sem bardaginn hafði verit, ok sá þar engan
stað þeira tíðenda, er þar höfðu verit, en sást blóð á
sverði Ívars til merkja, ok aldri hurfu þar varðhaldsmenn
síðan. Konungr fór heim eptir þetta í ríki sitt.